Gexefnspireerd door een blog van Laura schrijf ik er zelf ook weer eens een. Het is even geleden, ik weet het, maar ik had een beetje last van een writersblock. Voor vanavond is die in ieder geval weer even opgeheven.
De post van Laura gaat over het verleden, hoe vaak je erbij stil staat, of je dingen zou willen veranderen. Ze plaatste een citaat van een schrijver, Robert Goddard. Ik heb geen idee wie de beste man is of wat hij allemaal geschreven heeft, maar het citaat wat Laura postte, vind ik mooi. Met toestemming leen ik hem.. x91Het verleden is een kamer waarvan je pas beseft dat je eruit bent, als je de deur achter je dicht hoort slaan.x92 En zo is het ook… Het moment dat je begint aan de middelbare school, realiseer je je dat je nooit meer op de basisschool zult zijn om lessen te volgen, om te spelen. Je weet dat er op dat moment van je verwacht wordt dat je na schooltijd aan je huiswerk gaat. De tijden dat je buiten kon spelen met je vriendjes en vriendinnetjes om verstoppertje of tikkertje te doen, of lekker te elastieken liggen dan achter je. Met een klap gaat die deur dicht. Wanneer je vervolgens de middelbare school verlaat, gaat er weer zo'n deur dicht. Op zoveel momenten sluit je een periode in je leven af. Dat is het enige wat door gaat, telkens weer een nieuwe ruimte die je binnengaat in je leven. En soms gaat die deur op een kier, dan kijk je weer naar Dommel, Boes, Nils Holgerson of Wikki de Viking op Kindernet. Dan hoor je weer een cd van Kinderen voor Kinderen. Dan lees je een boek waar je als kind in kon verdwijnen. Dan ben je weer even in die kamer, maar nooit voor lang, want het heden roept. De toekomst wacht niet. De Beatles zongen het al en Acda en De Munnik vertaalden het; Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt..
Ik hou eens in de zoveel tijd een walk down memorylane. Fotox92s van oude vriendinnen, muziek uit vervlogen tijden, verhalen die langvergeten zijn.. heerlijk is dat. Bladerend door oude rapporten, opstellen of werkstukken herinner ik me altijd hoe ik me voelde toen ik eraan werkte. Soms wil ik terug naar die tijd, dingen waren zoveel makkelijker, leuker en ongedwongener. Maar aan de andere kant; mijn leven van nu is ook heerlijk en zou niet zo zijn als hij nu is als ik niet daar geweest was waar ik geleerd heb, geleden heb en genoten heb. Mijn verleden maakt me tot wie ik ben, elke stap die ik zette, elk besluit wat ik nam, elke vraag die ik stelde, elke zin die ik uitsprak. Ze hebben me gevormd tot wie ik ben. Veel mensen kwamen mijn leven binnen. Ze bleven een tijdje hangen, sommige wat langer dan anderen. Sommigen verdwenen na verloop van tijd uit beeld en zijn nu plezierige herinneringen. Anderen bleven en maken nog steeds een groot deel uit van mijn leven. Het is gek hoe dat soort dingen kunnen lopen. Van sommige mensen verwacht je niet dat ze ooit uit je leven zullen verdwijnen, maar langzaamaan gebeurt dat dan toch. Van een aantal van die mensen vind ik dat jammer, van anderen vind ik het juist wel fijn. Een toevallige ontmoeting kan leiden tot hernieuwde vriendschappen, een gezellige lunch of juist oude pijnen weer oprakelen. Terugkeren naar een plek uit verleden, roept gemengde gevoelens op. Op bepaalde plekken heb ik mooie tijden beleefd, op andere plekken was het minder. Van sommige mensen vraag ik me af hoe het met ze gaat, maar ik weet dat ik het nooit zal weten. Van andere mensen snap ik niet dat ze uit mijn leven verdwenen zijn. Het leven heeft ook mensen op mijn pad gebracht die ik nooit zelf uitgekozen had, maar waarvan ik nu blij ben dat ik ze ken.
Het verleden. Lachen om situaties die plaatsvonden. Genieten terwijl je alles de revue weer laat passeren. Ineenkrimpen om die ene flater. Weer even kind zijn op die ene plaat. Je intens gelukkig voelen bij dat wat is geweest. Je verdrietig voelen om tijden die vervlogen zijn. Pijn voelen diep van binnen om de tijd waarin je leed. Het maakt er allemaal deel vanuit. Deel van degene die jij bent.
Het verleden bracht me mensen; passanten, metgezellen, kameraden, maatjes, liefdes, familie, bondgenoten.. Van sommige mensen weet ik dat ze er altijd voor me zullen zijn. Ook al spreken we elkaar weken niet of gaan er maanden voorbij dat we elkaar niet zien. Vrienden worden die mensen vaak genoemd. Ik heb er niet veel, maar van de vrienden die ik heb, weet ik dat ik hen trouw ben en dat zij mij trouw zijn. Soms is een enkel woord voldoende om zo'n vriendschap te benadrukken, een gebaar, een teken. Vrienden vormen je tot wie je bent en nemen een belangrijk deel in van je verleden, heden en toekomst. Ze houden je een spiegel voor, wijzen je de juiste weg, zijn soms hard voor je, maar je kunt op ze bouwen. No matter what. In het verleden heb ik ze nodig gehad en ze waren er voor me. In de toekomst zal ik ze nodig hebben en ik weet dat ze er voor me zullen zijn, net zoals ik er voor hen zal zijn.
Schrijf je eigen geschiedenis nu het nog kan. Jij bepaalt waar jij later op terug kijkt. Laat je leiden door wat het leven je biedt, laat je gaan waar de wind je brengt. Heb geen spijt, maar leer van elke situatie. Wees wie je wilt zijn, alleen voor jezelf. Een ander kan een passant zijn of een metgezel voor het leven, maar jij blijft voor altijd bij jezelf. Leef met jezelf. Kijk jezelf recht in de spiegel aan en wees eerlijk tegen jezelf, ook als het leven niet eerlijk voor je is. Geniet van alles wat je hebt, rauw niet om dat wat ontbreekt. Jij moet het doen. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen geluk en je eigen geschiedenis. Dus pak die verantwoordelijkheid en leef.
