De tienjarige Sarah wordt samen met haar ouders opgepakt en naar het wielerstadion in Parijs gebracht, waarvandaan duizenden Joden worden gedeporteerd. Niemand heeft echter gezien dat Sarah haar kleine broertje Michel in een kledingkast opsloot, net voordat de politie het appartement binnendrong en de sleutel bij zich stak.
Zestig jaar later krijgt Julia Jarmond, een Amerikaanse journaliste in Parijs, de opdracht een artikel te schrijven over deze razzia. Ze gaat op zoek in archieven en via het dossier van Sarah ontdekt zij het goed verborgen geheim van haar schoonfamilie.
(Bron: achterkant van het boek)

Wat een ontzettend aangrijpend boek. Het is intens en onbegrijpelijk om te lezen onder welke omstandigheden de kleine Sarah en haar ouders, samen met duizenden andere Joden, wachten op hun deportatie. Het is huiveringwekkend om te lezen hoe het vervoer naar de kampen plaatsvond en zo mogelijk nog erger om te lezen hoe het kamp waar Sarah zat in elkaar stak. Harteloos en pijnlijk. Pijnlijk vooral omdat het vergeten wordt.
De verhalen van de kleine Sarah en de journaliste Julia lopen in elkaar over. Om en om wordt over hen geschreven. Julia met haar eigen leven en de problemen die zich daarbij voordoen, in haar leven als Amerikaanse in Parijs, met haar man en dochter. Het leven van Sarah wat hartverscheurend is. Je leest hoe dit tienjarige meisje in no time volwassen wordt. Het verhaal is dan wel niet waargebeurd, de personages hebben niet bestaan, maar de gebeurtenissen in de zomer van 1942 zijn grootendeels op waarheid gebasseerd.
Het is lange tijd geleden dat ik echt zo gegrepen werd door een boek. In anderhalve dag heb ik hem uitgelezen en ik kon het niet loslaten. Ik wilde weten hoe het verhaal verderging, maar ik wilde dat het boek niet aan een einde zou komen. Het is zo realistisch geschreven dat ik zelf het idee kreeg dat ik op de plaatsen was die beschreven waren. Toen ik gisteravond laat het boek dichtsloeg, heb ik nog een lange tijd liggen woelen in bed. Ik moest mezelf dwingen om aan iets anders te denken dan aan de ontberingen waar ik zojuist over gelezen had.
Het boek draagt een zekere mate van voorspelbaarheid met zich mee, maar dat vond ik niet storend. Misschien was dat zelfs wel ergens geruststellend.

Ik raad iedereen aan om dit boek te lezen. Niet alleen als je meer wilt weten over de tweede wereldoorlog, maar ook als je van een goed boek houdt. Het grijpt je en laat je niet meer los..